Een donkere tripel op het terras

Onlangs bezocht ik na lange tijd van coronasleur weer eens een horecagelegenheid. Tezamen met een kameraad betraden we een flink terras. Het zag er allemaal piekfijn uit en we namen plaats in een keurig ‘zitje’ met twee stoelen en een tafeltje. Vanaf het moment dat ik het terras opliep scande ik uiteraard al de diversiteit aan drankjes op de tafels. Het was voornamelijk pils wat de klok sloeg. Nu sloeg de klok een uur of half 4, de zon scheen, dus dat leek mij ook een prima optie om het weekend alvast in te gaan luiden.

Mijn metgezel van deze dag zit noodgedwongen aan het alcoholvrije bier. Dat is gelukkig tegenwoordig geen probleem daar je daadwerkelijk wat te kiezen hebt in het alcoholvrije biersegment. Het werd een Heineken 0.0. Ik probeerde de vriendelijke dame van de bediening even uit door te vragen naar ‘een mooi bier’. Zonder mij verder uit te horen, knikte de jongedame en bracht mij een pils. Daar had meer in gezeten, al is die pils zoals gezegd een prima start van het weekend.

Een kleine 20 minuten later wuifde ik vriendelijk naar een andere dame van de bediening. Er werd enthousiast terug gewuifd en daar kwam ze aan met weer twee Heineken. Eentje ’met’  en eentje ‘zonder’. Dit vond ik toch wel wat vreemd. Het was nog niet heel druk op het terras dus er was zeker tijd genoeg om mij een mooi blond bier van een procentje of 6,5 aan te smeren. Beter voor de omzet en precies waar mijn smaakpapillen op zaten te wachten. Ik besloot er niets van te zeggen en van deze middag een soort ’terrastest’ te maken.

Bij de volgende ronde werd mij geen drankkaart getoond maar werden de bieren van de tap opgenoemd. Soms half verstaanbaar en zonder verdere uitleg, maar het lukte mij om de gewenste ‘blond’ bij de bedienende heer, die het dienende personeelbestand inmiddels had versterkt, te bestellen. Helaas was ik niet al te enthousiast en ik twijfelde ook of ik het juiste bier wel gekregen had. Het glas vertelde me dat ik het merkeigen blonde bier van het café had gekregen, iets wat ik nadrukkelijk niet besteld had. Deze was snel op en tijd voor een ander bier. Dat beviel beter al begon de temperatuur flink te dalen en gingen mijn gedachten al uit naar een mooi bruin bier.

Bruine tripel

De volgende jongeman van de bediening, een wat slungelige doch zeer vriendelijke kerel, vroeg mij keurig wat ik graag zou willen drinken. Op mijn vraag of ze ook bruine bieren hadden, kwam hij enigszins twijfelend over de streep: “Jawel, we hebben een tripel en een…“. Zijn zin eindige in gewauwel, waarbij hij indirect zijn beperkte kennis van het bieraanbod op de terrastafel lag. Tien minuten later kwam hij met het door mij bestelde donkere bier… een goudkleurige, licht troebele en heerlijk smakende tripel. De jongeman hield zijn mond verder en vervolgde zijn werk.

 
Is dit ook dagelijkse kost op uw terras? Overweeg eens een (basic) informatieve training over bier en verwonder uw gasten!  Meer informatie?